Δυο πλευρές

 Μέσα μας συνυπάρχουν αντικρουόμενες ανάγκες

Ένα μέρος σου θέλει να προχωρήσει.
Ένα άλλο σε κρατά πίσω.

Ποιο ακούς σήμερα;

Είσαι όντως καλά;

 

«Συχνά λέμε “είμαι καλά” για να αποφύγουμε αυτό που νιώθουμε.»

«Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν 

ήσουν καλά… και το είπες;»

Εθισμός και Τέχνη

 

Ποιος δεν έχει ακούσει την εικόνα του “βασανισμένου καλλιτέχνη” που μετουσιώνει τον πόνο του σε δημιουργία;

Πολλοί συνδέουν τη δημιουργικότητα με την ένταση, την υπερβολή, ακόμη και την αυτοκαταστροφή.

Αλήθεια, πόσο αληθινό είναι αυτό;

Η Τέχνη ως καταφύγιο

Σε δύσκολες περιόδους , προσωπικές, συλλογικές, κοινωνικές, η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως ένας ασφαλής χώρος που θα μας λυτρώσει. Να γίνει η αγκαλιά που χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή και κάθε στιγμή.

  Ζωγραφική, θέατρο, μουσική, χορός, γραφή, κινηματογράφος.

 Κάθε μορφή τέχνης, μπορεί να γίνει ένας δρόμος να εκφράσουμε όσα δεν βρίσκουν εύκολα τρόπο να ειπωθούν.

Η δημιουργία, αλλά και η θέαση ενός έργου τέχνης, μπορεί να λειτουργήσει ως ένας μεταβατικός χώρος: ένας τόπος όπου τα συναισθήματα και οι σκέψεις αποκτούν μορφή και νόημα.

Μπορεί η ένταση της τέχνης να γίνει εξάρτηση;

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά.

Η δημιουργία συχνά συνδέεται με έντονες συναισθηματικές εμπειρίες. Αυτή η ένταση μπορεί, με τον καιρό, να γίνει εθιστική , μια ανάγκη να νιώθεις «κάτι δυνατό» για να μπορέσεις να δημιουργήσεις.

Έτσι, κάποιος μπορεί:

• να κυνηγά συνεχώς έντονες καταστάσεις
• να βλέπει την ηρεμία ως μπλοκάρισμα και να τη φοβάται
• να ταυτίζει τον πόνο με την έμπνευση

Σε αυτή την περίπτωση, η τέχνη δεν απελευθερώνει αλλά εγκλωβίζει.

Ο μύθος της “επώδυνης δημιουργίας”

Η ιδέα ότι πρέπει να πονάς για να δημιουργείς είναι βαθιά ριζωμένη, ωστόσο μπορεί να γίνει και επικίνδυνη.

Είναι άλλο πράγμα ο πόνος να γίνεται υλικό έμπνευσης και άλλο να θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία.

Η δημιουργικότητα δεν απαιτεί καταστροφή. Μπορεί να υπάρξει και μέσα από τη σύνδεση, την παρατήρηση, ακόμη και την ηρεμία.

Ο ρόλος της Τέχνης στη θεραπεία

Σε θεραπευτικά πλαίσια, όπως η Δραματοθεραπεία, η τέχνη χρησιμοποιείται με έναν πιο συνειδητό τρόπο.

Δεν ενισχύει την ένταση , τη μετατρέπει.

Μέσα από ρόλους, συμβολισμούς και φαντασία, το άτομο μπορεί:

• να εκφράσει δύσκολα συναισθήματα
• να δει την εμπειρία του από απόσταση
• να δοκιμάσει νέους τρόπους ύπαρξης

Η Τέχνη γίνεται έτσι ένα εργαλείο κατανόησης και όχι ένας μηχανισμός φυγής.

Μια μικρή άσκηση

Αν θέλεις να δοκιμάσεις κάτι απλό:

Σκέψου ένα έντονο συναίσθημα που έχεις αυτή την περίοδο.

Διάλεξε έναν τρόπο να του δώσεις μορφή:

• ζωγράφισέ το
  
• γράψε λίγες γραμμές,
•  δώσε του  φωνή σαν να ήταν ένας χαρακτήρας
• νιώσε το να κυλάει στο σώμα σου και χόρεψε το

Και μετά αναρωτήσου:

• Τι προσπαθεί να μου πει;
• Το αποφεύγω ή το ακούω;

Δεν χρειάζεται να είναι “όμορφο” ή “σωστό”. Αρκεί να είναι αληθινό.

Κλείνοντας…

Η σχέση μας με την Τέχνη είναι αυτή που καθορίζει αν θα λειτουργήσει λυτρωτικά ή περιοριστικά.

Είναι αυτή που μπορεί να δώσει μορφή στα συναισθήματά μας,  χωρίς να χρειάζεται να χαθούμε μέσα στην ένταση για να δημιουργήσουμε.

Τελικά η αληθινή δύναμη της δημιουργίας δεν βρίσκεται  στον πόνο, αλλά στην ικανότητά μας να τον μετασχηματίζουμε .

Μετά την Ανάσταση

 

Μετά την Ανάσταση, αυτό που μένει δεν είναι μόνο το φως, αλλά η ευθύνη να το κρατήσεις ζωντανό μέσα σου. 

Η καθημερινότητα επιστρέφει, με τις ίδιες δυσκολίες, τις ίδιες σκέψεις, όμως κάτι έχει μετακινηθεί εσωτερικά. 

Η αγάπη γίνεται στάση, όχι συναίσθημα της στιγμής. Η εσωτερική εργασία δεν είναι πια ιδέα, αλλά επιλογή να βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά, ήρεμα, χωρίς άμυνες.

Η ψυχή δεν αλλάζει απότομα. Θεραπεύεται μέσα από μικρές, συνειδητές επιλογές: να μείνεις παρών, να αντέξεις το δύσκολο συναίσθημα, να μην επιστρέψεις αυτόματα σε παλιά μοτίβα. 

Η αιωνιότητα δεν είναι κάτι μακρινό, είναι η ποιότητα της προσοχής που δίνεις στο τώρα. Και κάθε μέρα, όσο ανεπαίσθητα κι αν φαίνεται, είναι μια ευκαιρία να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου με περισσότερη αλήθεια.

Άσκηση:

  Δύο φωνές (εσωτερικός διάλογος)

Πάρε μια φράση από το κείμενο, όποια σε αγγίζει:

– Πες τη δυνατά ως η “φωνή της ελπίδας”.
– Μετά απάντησε ως η “φωνή της αμφιβολίας”.

Άφησε τις δύο φωνές να μιλήσουν εναλλάξ. 

Εκεί αρχίζει η πραγματική επίγνωση.

Πάσχα: Μια εσωτερική διαδρομή. Τέχνη, σιωπή και επανεκκίνηση

 

Καραβάτζο, “Η απιστία του Θωμά”, 1600-1601

Το Πάσχα δεν είναι μόνο μια γιορτή. Είναι ένας κύκλος. Μια υπενθύμιση ότι μέσα από την απώλεια, τη σιωπή και τη δοκιμασία, μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο.

Κάθε χρόνο, αυτές οι μέρες κουβαλούν μια ιδιαίτερη ενέργεια. Οι ήχοι χαμηλώνουν, οι ρυθμοί αλλάζουν και αν το επιτρέψουμε, κάτι μέσα μας αρχίζει να φωτίζει.

Το Πάσχα είναι βαθιά συνδεδεμένο με την Τέχνη. Την «μεγάλη» τέχνη, αλλά και την προσωπική, την αυθόρμητη: ένα σχέδιο σε ένα χαρτί, λίγες λέξεις σε ένα τετράδιο, μια μουσική που σε βρίσκει την κατάλληλη στιγμή.

Είναι μια μορφή θεραπείας.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, η κάθε μέρα είναι ένα εσωτερικό στάδιο. Από την ένταση και τη φόρτιση, περνάμε στη σιωπή. Και μέσα από αυτή τη σιωπή, ανοίγει χώρος.

Χώρος για να νιώσουμε.

Χώρος για να αφήσουμε.

Χώρος για να ξαναρχίσουμε.

Η Τέχνη εδώ δεν είναι αποτέλεσμα. Είναι διαδικασία. Είναι ο τρόπος να μετατρέψεις ό,τι κουβαλάς, σε κάτι που μπορείς να δεις, να αγγίξεις, να κατανοήσεις.

Δεν χρειάζεται να είσαι «καλλιτέχνης».

Χρειάζεται μόνο να είσαι παρών.

Φέτος, αντί για βιασύνη και υποχρεώσεις, σε προτρέπω να δώσεις λίγο χρόνο σε αυτό:

να γράψεις,

να ζωγραφίσεις,

να περπατήσεις ανέμελα σε ένα μέρος που αγαπάς... χωρίς κάποιο σκοπό,  

να νιώσεις τον αέρα, 

να σιγομουρμουρίσεις μια μελωδία, ένα ψαλμό, 

και να ακούσεις πραγματικά τους ήχους της φύσης γύρω σου.

Η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια στιγμή.

Είναι μια εσωτερική μετακίνηση.

Και κάθε μικρή πράξη φροντίδας του εαυτού είναι, με έναν τρόπο, μια μορφή Αναγέννησης.

Στάσου για λίγα λεπτά και γράψε 3 πράγματα που επιλέγεις να αφήσεις πίσω σου:

1. Ένα συναίσθημα που σε βαραίνει

(π.χ. φόβος, ενοχή, θυμός) 

2. Μια σκέψη ή πεποίθηση που σε περιορίζει

(π.χ. «δεν είμαι αρκετός/ή», «δεν μπορώ να αλλάξω») 

3. Μια συνήθεια που δεν σε υπηρετεί πια

(π.χ. αναβλητικότητα, υπερανάλυση, σύγκριση με άλλους) 

Μην το ωραιοποιήσεις. Να είσαι ειλικρινής.

Και όταν τελειώσεις, κάνε μια μικρή παύση.

Διάβασέ τα ξανά και αναρωτήσου:

«Αν αυτά δεν με όριζαν πια, ποιος θα ήμουν;»

                 Κ Α Λ Η    Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η

Βίωμα και Αφήγηση

 

 Το βίωμα συχνά θεωρείται κάτι αυτονόητο: αυτό που ζήσαμε, αυτό που περάσαμε, οι εμπειρίες που σημάδεψαν τη μνήμη μας. 

Όμως, αν σταθούμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε πως το βίωμα δεν είναι απλώς το γεγονός καθαυτό. Είναι, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο το επεξεργαζόμαστε, το νοηματοδοτούμε και τελικά το αφηγούμαστε.

Κάθε εμπειρία, τη στιγμή που συμβαίνει, είναι ακατέργαστη. Περιλαμβάνει εικόνες, συναισθήματα, αντιδράσεις, συχνά μπερδεμένα και ασαφή. Δεν έχει ακόμα μορφή, ούτε ξεκάθαρο νόημα. Το νόημα έρχεται αργότερα, όταν αρχίζουμε να ανακαλούμε το γεγονός, να το βάζουμε σε σειρά, να το εξηγούμε. Πρώτα στον εαυτό μας και ύστερα στους άλλους.

Η αφήγηση είναι αυτή που μετατρέπει το γεγονός σε βίωμα. Επιλέγουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα αφήσουμε απ’ έξω. Δίνουμε έμφαση σε συγκεκριμένες στιγμές, αποσιωπούμε άλλες. Προσθέτουμε ερμηνείες, συνδέουμε αιτίες και αποτελέσματα, αποδίδουμε ρόλους: ποιος έφταιξε, ποιος πληγώθηκε, ποιος άλλαξε. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αναπαράγουμε απλώς την εμπειρία, τη δημιουργούμε εκ νέου.

Ακόμη πιο καθοριστικό είναι το μοίρασμα. Όταν αφηγούμαστε κάτι σε άλλους, το βίωμα παύει να είναι ατομικό και γίνεται κοινωνικό. Η αντίδραση του ακροατή, η κατανόηση, η αμφισβήτηση, η συγκίνηση, επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε κι εμείς το ίδιο μας το παρελθόν. Μια εμπειρία μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, να ελαφρύνει ή να βαραίνει, ανάλογα με το πώς γίνεται δεκτή.

Έτσι, το βίωμα δεν είναι σταθερό ούτε αντικειμενικό. Είναι δυναμικό και μεταβαλλόμενο. Κάθε φορά που το αφηγούμαστε, το αναδιαμορφώνουμε. Μεγαλώνοντας, αλλάζουμε κι εμείς και μαζί αλλάζει και η ιστορία που λέμε για τη ζωή μας. Το ίδιο γεγονός μπορεί κάποτε να το βιώναμε ως αποτυχία και αργότερα να το αναγνωρίζουμε ως απαραίτητο σταθμό εξέλιξης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι «δεν έχει σημασία τι ζήσαμε». Σημαίνει ότι η ουσία του βιώματος δεν βρίσκεται μόνο στο τι συνέβη, αλλά στο τι σημαίνει για εμάς. Και αυτό το νόημα γεννιέται μέσα από τη μνήμη, την αφήγηση και τη σχέση με τους άλλους.

Τελικά, ίσως το πιο αληθινό βίωμα να μην είναι αυτό που μας συνέβη, αλλά αυτό που καταφέραμε να καταλάβουμε, να εκφράσουμε και να μοιραστούμε. 

Γιατί εκεί, στη διαδικασία της αφήγησης, δεν ανακαλούμε απλώς το παρελθόν...
το μετασχηματίζουμε.

"Η μαγική μηλιά"

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια φτωχιά γυναίκα, που είχε ένα μοναχογιό, που τον έλεγαν Βλαντισλάβ.

Μια μέρα η γυναίκα πήγε στο δάσος να μαζέψει αγριοφράουλες, και γέμισε ένα κοφίνι. Σαν γύριζε στο σπίτι, αντάμωσε μια γριούλα που της είπε:
-Να χαρείς καλή μου γυναίκα, δώσε μου το κοφίνι με τις αγριοφράουλες. Θα σου χρωστώ χάρη και θα δείξω στο γιο σου το δρόμο της ευτυχίας.
Η γυναίκα έδωσε αμέσως το κοφίνι, και η γριά τις έφαγε όλες. 

Ύστερα είπε:
-Να θυμάσαι αυτό....σαν ο γιος σου μάθει μια τέχνη, που θα του αρέσει, θα σε γεμίσει χαρά, θα είναι χρήσιμος στους άλλους και θα είναι κι ο ίδιος ευτυχισμένος.
Αυτά είπε και χάθηκε...Η γυναίκα γύρισε σπίτι, συλλογισμένη για το ποια τέχνη να άρεσε στο γιο της.
Ύστερα από λίγες μέρες, πήγε στο ράφτη και του είπε:
-Πες μου μάστορα, ποια είναι η πιο καλή τέχνη στο κόσμο;
 -Του ράφτη, αυτό είναι σίγουρο!

Έτσι η γυναίκα έστειλε το γιο της να μάθει να ράβει.
Ο Βλαντισλάβ έπειτα από ένα μήνα, γύρισε σπίτι και είπε στη μάνα του:
-Δε μου αρέσει η δουλειά αυτή. Πρέπει να κάνεις φορεσιές χρυσές για τους πλούσιους, μα οι φτωχοί είναι ντυμένοι με κουρέλια.
-Καλά, αποκρίθηκε εκείνη. Κάτι άλλο θα βρούμε.
Πήγε στη συνέχεια και ρώτησε το παπουτσή, ποια τέχνη ήταν η καλύτερη. Κι εκείνος της αποκρίθηκε ότι η καλύτερη τέχνη είναι του παπουτσή. Έτσι έστειλε το γιο της να μάθει να φτιάχνει παπούτσια.

Μα έπειτα από ένα μήνα, ο Βλαντισλάβ, γύρισε σπίτι λέγοντας:
-Δεν είναι ωραίο να είσαι παπουτσής. Φτιάχνεις τα ωραιότερα παπούτσια και τα παίρνουν μόνο οι πλούσιοι. Οι φτωχοί περπατούν ξυπόλητοι. 
-Καλά αποκρίθηκε εκείνη, κάτι άλλο θα βρούμε.
Μια μέρα συνάντησε ένα καβαλάρη, και τον ρώτησε κι αυτόν για το ποια τέχνη ήταν η πιο σημαντική.
Κι εκείνος αποκρίθηκε:
-Του οπλοποιού φυσικά.
Μα έπειτα από ένα μήνα πάλι ο νέος γύρισε στο σπίτι λέγοντας:
-Δε μου αρέσει. Πρέπει να φτιάχνω όπλα, και για τους εχθρούς και για τους φίλους. Χωρίς διάκριση.
Για τον οπλοποιό όλοι είναι το ίδιο. Κι αυτό δεν είναι σωστό.
Αυτή τη φορά η μάνα του θύμωσε, και του είπε:
-Αφού δε σου αρέσει τίποτα, να πας να ξαναβόσκεις αγελάδες.
 
Ο Βλαντισλάβ φύλαγε τις αγελάδες στη βοσκή, τραγουδούσε, έφτιαχνε τσαμπούνες από καλάμια και ήταν πολύ ευχαριστημένος. Μια μέρα που ήταν έξω στα χωράφια, είδε να βγαίνει καπνός από κάτι χαμόκλαδα. Έτρεξε και είδε μια άσπρη πέτρα, τριγυρισμένη από τη φωτιά, και πάνω της μια μεγάλη σαύρα, που πήγαινε φοβισμένη μια μπροστά και μια πίσω. Ο Βλαντισλάβ της άπλωσε ένα ραβδί και η σαύρα σκαρφάλωσε στη στιγμή επάνω, και βγήκε. 
Αμέσως άλλαξε μορφή, και έγινε η γνωστή μας γριούλα.
-Μπράβο παιδί μου!!! Θέλω να βγάλω την υποχρέωση, και θα σου δείξω το δρόμο της ευτυχίας, γιατί αποδείχθηκε ότι το αξίζεις! Μη φοβάσαι για τα ζωντανά σου, θα τα προσέχουν οι σαύρες μου.
Η γριά τον πήγε σε μια βαθιά και σκοτεινή σπηλιά, κι εκεί υπήρχαν δύο πανέρια. Το ένα ήταν γεμάτο με μεγάλα κόκκινα ρουμπίνια, και το δεύτερο γεμάτο γαλάζια ζαφείρια. Μπροστά τους ήταν μια μηλιά με χρυσά μήλα.
-Διάλεξε ότι θέλεις. Αν πάρεις τα ρουμπίνια, θα είσαι ο πιο όμορφος άνθρωπος στο κόσμο. Αν πάρεις τα ζαφείρια θα είσαι ο πιο πλούσιος. Αν πάρεις τη μηλιά, θα μείνεις φτωχός, μα θα είσαι πάντα χαρούμενος, η μάνα σου ευτυχισμένη, και θα είσαι φοβερά χρήσιμος και αγαπητός στους άλλους.
Χωρίς δισταγμό ο νέος, διάλεξε τη μηλιά.
-Καλά έκανες παιδί μου! Δεν είναι μια οποιαδήποτε μηλιά αυτή...Κάθε πρωί βγάζει χρυσά μπουμπούκια, και κάθε βράδυ τα μπουμπούκια γίνονται χρυσά μήλα. Κι αυτά μπορούν να γιατρέψουν κάθε αρρώστια. Αλλά εσύ πρέπει να γιατρεύεις από αγάπη, κι όχι για το κέρδος.
Το παλικάρι φύτεψε τη μηλιά, μπροστά στο παράθυρο του, και τη πρώτη κιόλας μέρα, γιάτρεψε όλους τους άρρωστους του χωριού. Πολύ γρήγορα μαζευόταν κόσμος από παντού, και το όνομα του έγινε γνωστό σε όλους. Ο βασιλιάς του βασιλείου, αρρώστησε και ο Γερμανός γιατρός του δε μπόρεσε να τον κάνει καλά, ο Γάλλος τον έκανε χειρότερα, και ο Τούρκος γιατρός που είχε, χάλασε ότι είχαν φτιάξει οι άλλοι δύο.
Αμέσως ο βασιλιάς έδωσε εντολή, να πάνε στο σπίτι του Βλαντισλάβ, να ξεριζώσουν τη μηλιά, και στη συνέχεια να τη φυτέψουν στο κήπο του παλατιού, για να είναι σίγουρος ότι θα είναι πάντα καλά.
Οι δούλοι εκτέλεσαν αμέσως τις εντολές του βασιλιά τους.
Ο δόλιος ο Βλαντισλάβ δε μπορούσε να κάνει τίποτα. Το μόνο που μπόρεσε ήταν να ξεκινήσει να βρει τη γριούλα. Όταν έφτασε στη σπηλιά, η γριά τον περίμενε γνωρίζοντας από πριν τι είχε γίνει.
-Δεν έχω άλλες μηλιές να σου δώσω. Μπορώ όμως να σου δώσω αυτά τα αχλάδια, που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τη μηλιά σου πίσω. Θυμήσου, τα γαλάζια αχλάδια μεγαλώνουν τις μύτες του κόσμου, τα κίτρινα τις μικραίνουν, τα πράσινα βγάζουν κέρατα και τα κόκκινα τα κάνουν να χάνονται.
Ο νεαρός στήθηκε έξω από το παλάτι, και τα αχλάδια ήταν τόσο λαχταριστά, που αγόρασαν όλοι, ακόμα και ο βασιλιάς. Έπειτα από λίγη ώρα, όλοι άρχισαν να νοιώθουν πόνους, να μεγαλώνουν οι μύτες τους και να βγάζουν κέρατα. Ο βασιλιάς μάλιστα από τα κέρατα που του είχαν φυτρώσει δε μπορούσε να μπει στην αίθουσα του θρόνου. Κατάλαβαν όλοι ότι τα αχλάδια είναι μαγεμένα. Και όταν ο Βλαντισλάβ παρουσιάστηκε μπροστά στο βασιλιά, απαίτησε με θάρρος να του επιστραφεί η μηλιά που του έκλεψε. Τότε μόνο θα τους γιάτρευε.
Ο βασιλιάς σκέφτηκε, ότι δεν τον ενδιέφερε πλέον, γιατί η μηλιά στο κήπο του κόντευε να ξεραθεί. Οπότε δεν έχανε και κάτι. Ούτε ένα μήλο δεν είχε βγει, από τότε που τη φύτεψαν.
Από την άλλη θα τον περιγελούσαν όλοι, και δεν θα μπορούσε να βασιλεύει, με τα κέρατα στο κεφάλι του. Έτσι υπέγραψε ένα διάταγμα, που έλεγε ότι στο εξής, κανείς δε θα ενοχλούσε το Βλαντισλάβ, και του έδωσε τη μηλιά του πίσω. Πήραν τα αχλάδια της γιατρειάς τους, και ο νέος έφυγε με το δέντρο.
Μέσα σε λίγες μέρες το δέντρο φούντωσε, οι κλώνοι φορτώθηκαν, κι ο Βλαντισλάβ, άρχισε πάλι να γιατρεύει το κόσμο. 

Δε πλούτισε ποτέ... μα ήταν πάντα τόσο αγαπητός κι ευτυχισμένος, που είχε πάντα ότι επιθυμούσε η καρδιά του!

 

                                      

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

 

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Μονοπάτια Παραμυθιών – Μονοπάτια Ψυχής

Ένας βιωματικός κύκλος αφήγησης και δημιουργικής έκφρασης για γυναίκες που θέλουν να ταξιδέψουν στον εσωτερικό τους κόσμο, μέσα από τα παραμύθια  και τις τεχνικές του  εκπαιδευτικού δράματος.  Ένας ασφαλής χώρος όπου οι ιστορίες γίνονται καθρέφτης της προσωπικής μας διαδρομής και εργαλείο επανανοηματοδότησης της ζωής.

Μέσα από τη μαγεία των παραμυθιών, ταξιδεύουμε παρέα σε ιστορίες που μιλούν για τη δύναμη, την απώλεια, τη μεταμόρφωση και την αγάπη.
Σε κάθε συνάντηση, μια ιστορία ανοίγει δρόμους για σκέψη, συναίσθημα και σύνδεση.
Μοιραζόμαστε, ακούμε, δημιουργούμε, συνδεόμαστε.

Δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία, μόνο ανοιχτή καρδιά.

 Κύκλος έξι (6) δια ζώσης συναντήσεων.                                                                          

    Έναρξη στις 02-05-2026 έως και τις 06-06-2026, κάθε Σάββατο απόγευμα, 6 με 8 μμ.

Εκδήλωση ενδιαφέροντος στο email:   curartherapy@outlook.com      

ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ.doc (συμπληρώστε εδώ για να σας αποσταλλούν σχετικές πληροφορίες)

Συντονισμός: Πέγκυ Καραγιάννη 6972056958  .

Χώρος φιλοξενίας εργαστηρίων: Έφη Ορκοπούλου, Ξενίας 21, Μέγαρο Μουσικής, Αθήνα 115 27

                                                                    

Λίγα λόγια για εμένα.

Είμαι  αφηγήτρια, ηθοποιός και δραματοθεραπεύτρια. Τα τελευταία χρόνια εξερευνώ τη δύναμη των ιστοριών ως δρόμο προσωπικής έκφρασης, σύνδεσης και εσωτερικής αναζήτησης. Πιστεύω βαθιά ότι τα παραμύθια δεν είναι μόνο ιστορίες, αλλά ζωντανοί καθρέφτες της ανθρώπινης εμπειρίας, που μπορούν να μας βοηθήσουν να δούμε τον εαυτό μας με νέο τρόπο.

Στη δουλειά μου συνδυάζω την αφήγηση, το σώμα, το παιχνίδι και τις τεχνικές του εκπαιδευτικού δράματος, δημιουργώντας ασφαλείς χώρους όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να μοιραστούν, να εκφραστούν και να συναντήσουν τις δικές τους ιστορίες.

Αρχή του παραμυθιού...καλώς να ορίσετε! 

Οι δυο ποντικίνες

Στην ανάγκη, προσπάθησε μονάχος

Κάποτε, μια φυλή ποντικιών είπε να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι για να γνωρίσει τον κόσμο. 

Κι όλοι μαζί ξεκινήσανε και περπατήσαν, περπατήσαν, περπατήσανε, ώσπου μια μέρα με μεγάλη ζέστη, σε τόπο ερημικό, δυο ποντικίνες έμειναν λίγο πίσω κι όταν τις έζωσε η δίψα ξεμάκρυναν λίγο ακόμα, γιατί ένιωσαν πως κάπου εκεί υπήρχε νερό. Πραγματικά, σε λίγο, μπροστά τους, ένα βαθύ πηγάδι. Χωρίς καθόλου να διστάσουνε, βουτήξανε μέσα, ήπιανε, ήπιανε νερό, πλατσουρίσανε, παίξανε κι ύστερα είπανε πως ήτανε καιρός να βγούνε.

Προσπάθησαν να σκαρφαλώσουνε, όμως το πηγάδι ήτανε ψηλό και γλιστερό κι όλο πέφταν και ξαναπέφτανε μέσα στο νερό. Βάλανε τις φωνές και δεν άργησαν τα άλλα τα ποντίκια της φυλής να τις ακούσουνε και ήρθανε να βοηθήσουνε. Όμως, δεν υπήρχε τίποτα σ' εκείνη την ερημιά, κανένα δέντρο, καμιά βλάστηση για να τους ρίξουν έναν μίσχο από κισσό ή ένα μακρύ κλαράκι, να σκαρφαλώσουνε και ν' ανεβούν στην επιφάνεια. Έτσι, μαζεύτηκαν γύρω γύρω από το στόμιο του πηγαδιού, κοιτούσανε από ψηλά τις δυο ποντικίνες που παλεύαν ν' ανεβούνε κι αρχίσανε να λένε μεταξύ τους πως αδύνατο θα είναι να τα καταφέρουνε.

— Ποπό, τι συμφορά σας βρήκε! Θα χαθείτε σίγουρα. Καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για να βγείτε απ' το πηγάδι. Το δίχως άλλο θα πνιγείτε. Αλίμονό σας, δύστυχες.

Η μία ποντικίνα δεν άντεξε. Έχασε το κουράγιο της και βούλιαξε στο νερό. Όμως, η άλλη προσπαθούσε και προσπαθούσε και σκαρφάλωνε κι όλο σκαρφάλωνε και τα ποντίκια από πάνω της στοιχημάτιζαν πως δε θα τα βγάλει πέρα, αλλά εκείνη σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, ώσπου με μια τελευταία προσπάθεια, έδωσε έναν πήδο και βρέθηκε ξεθεωμένη έξω απ' το πηγάδι.

— Μωρέ τι κουράγιο! είπανε τότε οι άλλοι ποντικοί. Ποτέ δε φανταζόμασταν πως θα μπορούσε ποντικός να σκαρφαλώσει ένα τόσο βαθύ και γλιστερό πηγάδι.

Κι η ποντικίνα:

— Αδέρφια μου, πώς να σας ευχαριστήσω! Είμαι κουφή και δεν άκουγα τα λόγια σας, αλλά το 'βλεπα πως μου είχατε εμπιστοσύνη και μου δίνατε κουράγιο για ν' ανεβώ. Χωρίς εσάς θα ήμουνα σίγουρα χαμένη.

Κι οι ποντικοί της είπαν ντροπιασμένοι (φωνάζοντας για να το ακούσει) πως ούτε για μια στιγμή δεν το πιστεύαν πως θα γλίτωνε. Έτσι, ενώ τη συμπονούσαν, δεν την εμψύχωναν. Κατάφερε κι ανέβηκε μονάχα χάρη στο δικό της το κουράγιο.

Η ποντικίνα έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Όταν συνήλθε, έγραψε βαθιά μες στο μυαλό της:

"Έμαθα σήμερα πως μια λέξη μπορεί να σε πνίξει ή να σε βγάλει απ' τα βαθιά του πηγαδιού. Γι' αυτό, ν' ακούς μονάχα εκείνον που σου δίνει ελπίδα. Στην ανάγκη, φαντάσου πως υπάρχει. Να 'σαι πάντα κουφός σε ό,τι σ' απελπίζει, κι αν χρειαστεί, να προσπαθείς πέρα για πέρα μόνος"

Όταν το «Εγώ» γίνεται «Εμείς»

           

Ο Freud και ο απόλυτος έρωτας

Τι συμβαίνει όταν στον έρωτα παύει να υπάρχει το «Εγώ»;

Λένε, πως για να αγαπήσουμε κάποιον  πρέπει πρώτα να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Μια φράση που γίνεται σχεδόν κανόνας ζωής.

Και ίσως είναι αλήθεια.  Όμως ο έρωτας δεν μένει πάντα εκεί.

Υπάρχουν στιγμές όπου η αγάπη ξεπερνά αυτή την ισορροπία.
Στιγμές όπου το «δικό μου» και το «δικό σου» αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους και ο ένας να αρχίζει να υπάρχει μέσα από τον άλλον.

Ο Sigmund Freud, στο έργο του «Για τον ναρκισσισμό», περιέγραψε αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση ως μια επιστροφή σε μια πρωταρχική μορφή ύπαρξης: εκεί όπου δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στον εαυτό και το αντικείμενο της αγάπης.

«Ένας πραγματικά ευτυχισμένος έρωτας αντιστοιχεί στην πρωταρχική κατάσταση, όπου δεν είναι δυνατή η διάκριση μεταξύ λιβιδούς του Εγώ και λιβιδούς του αντικειμένου.»

Σε αυτή τη συνθήκη, η αγάπη παύει να είναι συναλλαγή.
Δεν είναι μια ισορροπία δούναι και λαβείν.
Δεν είναι μέτρηση, ούτε σύγκριση.

Είναι μια κατάσταση ύπαρξης.

Η χαρά του άλλου δεν είναι απλώς σημαντική, γίνεται προσωπική υπόθεση.
Η σύνδεση δεν είναι επιλογή· είναι εμπειρία.

Κι όμως, εδώ γεννιέται μια δύσκολη ερώτηση.

Στην εποχή του έντονου ατομικισμού, όπου η αυτονομία προβάλλεται ως ύψιστη αξία, το να «χάνεται» κανείς μέσα σε έναν άλλον άνθρωπο μοιάζει σχεδόν επικίνδυνο.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Είναι ο έρωτας μια απώλεια του εαυτού  ή ένας διαφορετικός τρόπος να τον ανακαλύψουμε;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται κάπου στη λεπτή ισορροπία και  ίσως τελικά, η βαθύτερη μορφή αγάπης να μην είναι αυτή που μας χωρίζει, αλλά αυτή που μας ενώνει χωρίς να μας ακυρώνει.

Εσύ τι πιστεύεις;

Μπορούμε να αγαπήσουμε αληθινά χωρίς να «χαθούμε» ή το να  «χαθούμε» είναι τελικά, μέρος της αγάπης;

 

Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σου.

 

 

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ - ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Η Τέχνη ως Δρόμος Γυναικείας Αυτογνωσίας

Η τέχνη υπήρξε διαχρονικά ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να εκφράσουν σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες που συχνά είναι δύσκολο να ειπωθούν με λόγια. Για πολλές γυναίκες, η δημιουργική έκφραση γίνεται ένα  ταξίδι προς την αυτογνωσία και την εσωτερική κατανόηση.

Μέσα από τη ζωγραφική, την αφήγηση ιστοριών, το θέατρο και τη δραματοθεραπεία, ανοίγεται ένας χώρος όπου η φαντασία συναντά την προσωπική εμπειρία. Σε αυτόν τον χώρο, οι γυναίκες μπορούν να ανακαλύψουν νέες πλευρές του εαυτού τους και να δώσουν φωνή σε συναισθήματα που ίσως παρέμεναν σιωπηλά.

Η δημιουργική έκφραση ως καθρέφτης του εσωτερικού κόσμου

Η δημιουργία δεν είναι μόνο μια καλλιτεχνική διαδικασία. Είναι και μια διαδικασία κατανόησης. Όταν κάποιος δημιουργεί μια ιστορία, έναν ρόλο ή μια εικόνα, συχνά αποκαλύπτονται σκέψεις και συναισθήματα που βρίσκονται βαθιά μέσα του.

Για τις γυναίκες, που πολλές φορές καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους στη ζωή τους, η τέχνη μπορεί να γίνει ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούν να σταθούν για λίγο και να στραφούν προς τα μέσα.

Σε αυτή τη διαδικασία, η δημιουργία λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που βοηθά στην αναγνώριση επιθυμιών, φόβων, ονείρων και προσωπικών αναζητήσεων.

Η δύναμη της ιστορίας

Οι ιστορίες αποτελούν έναν από τους πιο ισχυρούς τρόπους εξερεύνησης της ανθρώπινης εμπειρίας. Μέσα από μια ιστορία, μπορούμε να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας στους χαρακτήρες και στις διαδρομές τους.

Η αφήγηση ενός παραμυθιού ή η δημιουργία μιας φανταστικής ιστορίας επιτρέπει στις γυναίκες να εξερευνήσουν συμβολικά τις δικές τους εμπειρίες. Ένας ήρωας που ξεπερνά μια δυσκολία ή ανακαλύπτει τη δύναμή του μπορεί να λειτουργήσει ως σύμβολο εσωτερικής αλλαγής και εξέλιξης.

Ένα ταξίδι προς τον εαυτό

Η τέχνη δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις. Προσφέρει όμως έναν δρόμο εξερεύνησης. Μέσα από τη δημιουργία, την ιστορία και το παιχνίδι, ανοίγεται ένας χώρος όπου η φαντασία συναντά την προσωπική εμπειρία και δημιουργεί νέες δυνατότητες κατανόησης.

Η γυναικεία αυτογνωσία μέσα από την τέχνη είναι ένα ταξίδι που συνδυάζει δημιουργικότητα, ευαισθησία και εσωτερική αναζήτηση. Είναι μια διαδικασία που μας καλεί να ακούσουμε τη φωνή μας, να αναγνωρίσουμε τις εμπειρίες μας και να δώσουμε μορφή στις ιστορίες που κουβαλάμε μέσα μας.

Σε αυτό το ταξίδι, η τέχνη γίνεται όχι μόνο μέσο έκφρασης, αλλά και ένας τρόπος βαθύτερης σύνδεσης με τον εαυτό και τον κόσμο γύρω μας.