Πάσχα: Μια εσωτερική διαδρομή. Τέχνη, σιωπή και επανεκκίνηση

 

Καραβάτζο, “Η απιστία του Θωμά”, 1600-1601

Το Πάσχα δεν είναι μόνο μια γιορτή. Είναι ένας κύκλος. Μια υπενθύμιση ότι μέσα από την απώλεια, τη σιωπή και τη δοκιμασία, μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο.

Κάθε χρόνο, αυτές οι μέρες κουβαλούν μια ιδιαίτερη ενέργεια. Οι ήχοι χαμηλώνουν, οι ρυθμοί αλλάζουν και αν το επιτρέψουμε, κάτι μέσα μας αρχίζει να φωτίζει.

Το Πάσχα είναι βαθιά συνδεδεμένο με την Τέχνη. Την «μεγάλη» τέχνη, αλλά και την προσωπική, την αυθόρμητη: ένα σχέδιο σε ένα χαρτί, λίγες λέξεις σε ένα τετράδιο, μια μουσική που σε βρίσκει την κατάλληλη στιγμή.

Είναι μια μορφή θεραπείας.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, η κάθε μέρα είναι ένα εσωτερικό στάδιο. Από την ένταση και τη φόρτιση, περνάμε στη σιωπή. Και μέσα από αυτή τη σιωπή, ανοίγει χώρος.

Χώρος για να νιώσουμε.

Χώρος για να αφήσουμε.

Χώρος για να ξαναρχίσουμε.

Η Τέχνη εδώ δεν είναι αποτέλεσμα. Είναι διαδικασία. Είναι ο τρόπος να μετατρέψεις ό,τι κουβαλάς, σε κάτι που μπορείς να δεις, να αγγίξεις, να κατανοήσεις.

Δεν χρειάζεται να είσαι «καλλιτέχνης».

Χρειάζεται μόνο να είσαι παρών.

Φέτος, αντί για βιασύνη και υποχρεώσεις, σε προτρέπω να δώσεις λίγο χρόνο σε αυτό:

να γράψεις,

να ζωγραφίσεις,

να περπατήσεις ανέμελα σε ένα μέρος που αγαπάς... χωρίς κάποιο σκοπό,  

να νιώσεις τον αέρα, 

να σιγομουρμουρίσεις μια μελωδία, ένα ψαλμό, 

και να ακούσεις πραγματικά τους ήχους της φύσης γύρω σου.

Η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια στιγμή.

Είναι μια εσωτερική μετακίνηση.

Και κάθε μικρή πράξη φροντίδας του εαυτού είναι, με έναν τρόπο, μια μορφή Αναγέννησης.

Στάσου για λίγα λεπτά και γράψε 3 πράγματα που επιλέγεις να αφήσεις πίσω σου:

1. Ένα συναίσθημα που σε βαραίνει

(π.χ. φόβος, ενοχή, θυμός) 

2. Μια σκέψη ή πεποίθηση που σε περιορίζει

(π.χ. «δεν είμαι αρκετός/ή», «δεν μπορώ να αλλάξω») 

3. Μια συνήθεια που δεν σε υπηρετεί πια

(π.χ. αναβλητικότητα, υπερανάλυση, σύγκριση με άλλους) 

Μην το ωραιοποιήσεις. Να είσαι ειλικρινής.

Και όταν τελειώσεις, κάνε μια μικρή παύση.

Διάβασέ τα ξανά και αναρωτήσου:

«Αν αυτά δεν με όριζαν πια, ποιος θα ήμουν;»

                 Κ Α Λ Η    Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η