Μετά την Ανάσταση

 

Μετά την Ανάσταση, αυτό που μένει δεν είναι μόνο το φως, αλλά η ευθύνη να το κρατήσεις ζωντανό μέσα σου. 

Η καθημερινότητα επιστρέφει, με τις ίδιες δυσκολίες, τις ίδιες σκέψεις, όμως κάτι έχει μετακινηθεί εσωτερικά. 

Η αγάπη γίνεται στάση, όχι συναίσθημα της στιγμής. Η εσωτερική εργασία δεν είναι πια ιδέα, αλλά επιλογή να βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά, ήρεμα, χωρίς άμυνες.

Η ψυχή δεν αλλάζει απότομα. Θεραπεύεται μέσα από μικρές, συνειδητές επιλογές: να μείνεις παρών, να αντέξεις το δύσκολο συναίσθημα, να μην επιστρέψεις αυτόματα σε παλιά μοτίβα. 

Η αιωνιότητα δεν είναι κάτι μακρινό, είναι η ποιότητα της προσοχής που δίνεις στο τώρα. Και κάθε μέρα, όσο ανεπαίσθητα κι αν φαίνεται, είναι μια ευκαιρία να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου με περισσότερη αλήθεια.

Άσκηση:

  Δύο φωνές (εσωτερικός διάλογος)

Πάρε μια φράση από το κείμενο, όποια σε αγγίζει:

– Πες τη δυνατά ως η “φωνή της ελπίδας”.
– Μετά απάντησε ως η “φωνή της αμφιβολίας”.

Άφησε τις δύο φωνές να μιλήσουν εναλλάξ. 

Εκεί αρχίζει η πραγματική επίγνωση.