Όταν το «Εγώ» γίνεται «Εμείς»

           

Ο Freud και ο απόλυτος έρωτας

Τι συμβαίνει όταν στον έρωτα παύει να υπάρχει το «Εγώ»;

Λένε, πως για να αγαπήσουμε κάποιον  πρέπει πρώτα να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Μια φράση που γίνεται σχεδόν κανόνας ζωής.

Και ίσως είναι αλήθεια.  Όμως ο έρωτας δεν μένει πάντα εκεί.

Υπάρχουν στιγμές όπου η αγάπη ξεπερνά αυτή την ισορροπία.
Στιγμές όπου το «δικό μου» και το «δικό σου» αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους και ο ένας να αρχίζει να υπάρχει μέσα από τον άλλον.

Ο Sigmund Freud, στο έργο του «Για τον ναρκισσισμό», περιέγραψε αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση ως μια επιστροφή σε μια πρωταρχική μορφή ύπαρξης: εκεί όπου δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στον εαυτό και το αντικείμενο της αγάπης.

«Ένας πραγματικά ευτυχισμένος έρωτας αντιστοιχεί στην πρωταρχική κατάσταση, όπου δεν είναι δυνατή η διάκριση μεταξύ λιβιδούς του Εγώ και λιβιδούς του αντικειμένου.»

Σε αυτή τη συνθήκη, η αγάπη παύει να είναι συναλλαγή.
Δεν είναι μια ισορροπία δούναι και λαβείν.
Δεν είναι μέτρηση, ούτε σύγκριση.

Είναι μια κατάσταση ύπαρξης.

Η χαρά του άλλου δεν είναι απλώς σημαντική, γίνεται προσωπική υπόθεση.
Η σύνδεση δεν είναι επιλογή· είναι εμπειρία.

Κι όμως, εδώ γεννιέται μια δύσκολη ερώτηση.

Στην εποχή του έντονου ατομικισμού, όπου η αυτονομία προβάλλεται ως ύψιστη αξία, το να «χάνεται» κανείς μέσα σε έναν άλλον άνθρωπο μοιάζει σχεδόν επικίνδυνο.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Είναι ο έρωτας μια απώλεια του εαυτού  ή ένας διαφορετικός τρόπος να τον ανακαλύψουμε;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται κάπου στη λεπτή ισορροπία και  ίσως τελικά, η βαθύτερη μορφή αγάπης να μην είναι αυτή που μας χωρίζει, αλλά αυτή που μας ενώνει χωρίς να μας ακυρώνει.

Εσύ τι πιστεύεις;

Μπορούμε να αγαπήσουμε αληθινά χωρίς να «χαθούμε» ή το να  «χαθούμε» είναι τελικά, μέρος της αγάπης;

 

Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σου.